Ato po kërcasin pjatat e mëngjesit në kuzhinat e bodrumit,
Dhe përgjatë qosheve të shkelura të rrugës
Jam i vetëdijshëm për shpirtrat e rënë të shërbëtoreve
Që rriten pa shpresë brenda gardheve.

Valët e kafta të mjegullës më sjellin rastësisht
Fytyrat e ndrydhura nga poshtë rrugës,
Dhe i shkulin një kalimtareje me fund të baltosur
Një buzëqeshje të paqëllimtë që sillet n’ajër
Dhe zhduket përgjatë lartësisë së çative.


Burimi: Poetry-Archive
Përkthyer amatorisht nga Korbi

Pema ka hyrë n’duart e mia
Ujthi ka ngjitur krahët e mi,
Pema është rritur n’gjoksin tim—
Tatëpjetë,
Degët rriten jashtë meje, si krahë.

Pemë je ti,
Myshk je ti,
Ti je manushaqet me erë mbi to.
Një fëmijë—kaq e lartë—je ti,
Dhe gjithë kjo është marri për botën.


Burimi: Poemhunter
Përkthyer amatorisht nga Korbi

Oh fati i Borhezit
të lundronte përmes detrave të ndryshëm të botës,
ose përmes një deti vetmitar me emra të ndryshëm,
të ishte pjesë e Edinburgut, Zyrihut, dhe dy Kordobave
e Kolumbisë dhe Teksasit,
të kthehej në fundin e brezave që ndryshojnë
në trojet e lashta të stërgjyshërve të tij,
në Andaluzi, në Portugali dhe në ato vende
ku Saksoni u martua me Danën dhe trazuan gjakun,
të endej nëpër labirintin e kuq dhe të qetë të Londrës,
të plakej në aq shumë pasqyra,
të shihte më kot vështrimin e mermertë të statujave,
të vinte në pikëpyetje litografi, enciklopedi dhe atllase,
të shihte gjërat që shikojnë njerëzit,
vdekjen, agun e ngadaltë, rrafshinat,
dhe të brishtit yje,
dhe të mos shihte gjë, ose pothuaj asgjë
përveç fytyrës së një vajze nga Buenos Aires
një fytyrë e cila nuk do që ta kujtosh.

Oh fati i Borgezit,
ndoshta jo më i çuditshëm se yti.

Burimi: Poemhunter
Përkthyer amatorisht nga Korbi

Përjashtë nata, e veshur me tragjedi, psherëtin
Si një vejushë vigane ngjitur pas xhamave të dritares.

Dhoma ime…
Prej një mrekullie të mahnitshme drite dhe zjarri
Dhoma ime është shpellë ari dhe gurësh të çmuar:
Me myshk aq të butë, me mbulesë aq të thellë
Dhe është aq e gjallë dhe e nxehtë, aq ëmbël sa më duket
Se jam brenda një zemre…

Shtrati im atje në të bardhë, është i bardhë dhe i avullt
Si një lule pafajësie.
Si shkuma e një vesi!
Kjo natë sjell pagjumësi;
Ka netë të zeza, të zeza, që sjellin
Një trëndafil dielli…
Në këto netë të zeza e të kthjellta nuk fle.

Dhe unë të dua, Dimër!
Të përfytyroj plak,
Të përfytyroj të mençur,
Më një trup hyjnor mermeri shkulmues
Që tërheq peshën e kohës si një mantel mbretëror…

Dimër, të dua ty dhe unë jam pranvera…
Unë skuqem, ti qimton:
Se ti i di të gjitha,
Se unë i ëndërroj të gjitha...

Kështu e duam njëri-tjetrin!...
Në shtratin tim në të bardhë,
Aq të bardhë dhe të avullt si lulja e pafajësisë,
Si shkuma e vesit,
Dimër, dimër, dimër,
Ne biem mbi një pirg trëndafilësh dhe zambakësh!

Burimi: Poemhunter
Përkthyer amatorisht nga Korbi

takova një gjeni në tren
sot
nja 6 vjeç,
u ul krah meje
dhe ndërsa treni
rendte përgjatë bregut
erdhëm në oqean
dhe pastaj ai më pa
dhe tha,
nuk është bukur.

ish hera e parë që
e kuptova
këtë.

Burimi: Poemhunter
Përkthyer amatorisht nga Korbi

Nuk të thashë asnjë fjalë,
Atë ditë, kur ajo vdiq,
Vetëm të përqafova,
Ndërsa sytë t’u mbushën me lotë.

I ulur në qoshe,
Brenda teje, një sfond
Me ngrohtësi të zymtë,
Ta rëndonte frymëmarrjen.

Ajo prehej në qefinin e saj,
Në paqen e vdekjes,
Të priste ty, dhe
Puthjen tënde të fundit.

Nuk të thashë asnjë fjalë,
Atë ditë, kur ajo vdiq,
Mendoja vetëm se një ditë,
Do të vdisje edhe ti.

sy arush pellushi të shohin
prej s'largu
tek shkrehesh në vaj
ashtu mbyturazi

diku nëpër ato lotë
bën të rrokësh
grimca shkëlqimtare
por më kot

sy të ëmbël si bonbone
që ti i kafshon duke u dridhur

buzqeshja jote kthehet
zhduket, rikthehet sërish
pastaj gara e lotëve
e marrë

ky ritëm dërrmues trishtimi
që të ka mbërthyer
si në kafaz
ty, zogun më të lirë

ty, kruspullosur
vështrojnë sytë lajthi
të butë si buzët e tua

E mërkura e dytë e muajit.
Dielli bëhet gati të përshendesë,
Ndërsa unë nxjerr më të zezat re
Prej truve të mi, për ta mbuluar
Atë dritë të gëzuar.

Jam vetëm për vetëm
__________________Me veten.

E shoh kohën të rrjedhë edhe këtu
Në këtë shkollë vetmie.
Kam ende shumë për të thënë,
Ende shumë për të dëgjuar.
Më këmbë do tu bëj ballë
Sëmundjeve të nëntorit;
Dhe e ardhmja e harruar
Do më shkasë ndër duar.

Ish hera e fundit që e pashë.
Vajza e rrugës Margarita
Nuk kaloi më
Në rrugën Margarita.
Rrugën e ëndrrave të mia.

Rashë në absurd. Murosa
Dritaren që sheh andej.

Por gjurmët e saj kanë mbetur,
Ende, kanë mbetur...

Samsara

Lule të kuqe

Dhe lule të bardha

Degëzave rendin ketrushët

Dhe ne jemi ata

Samsara

Ditë të zeza

Dhe netë të bardha

Cila dritë mund ta shkërmoqë

Këtë gur të siziftë

Samsara

Njësoj e qeshura

Njësoj e qara

E rëndë dhe e pashqitshme

Kjo vuajtje vigane

Të nesërmen, të nësermen pemët do të shtrihen

mbi shtrate vdekjeje prej bari të djegur e hiri

të ndara përgjysmë nga shpërbërja e hapësirës

dhe ngutit zemërgur të së padurueshmes kohë.

Të nesërmen, të nesërmen, ketrat do të zgjohen

por s'do të ketë më degë mbi të cilat të rendin

asnjë skutë për t'u fshehur, asnjë gështenjë të vetme

e as pjellat e imagjinatës nuk do të qëndrojnë më.

Të nesërmen, të nesërmen, korbat do të krrokasin

se erdh dita për festën e tyre të terratisur

ngërdheshja e vdekjes, kjo gjendje e kalbur

A është mallkimi apo lumnia e shumëpritur?

Të nesërmen, të nesërmen, njerëzit do të dridhen

ndërsa amullia pandemike të futet brenda tyre

disa do i dorezohen kësaj harrese të tmerrshme

kurse kokëfortët, të shkuarën do të balsamosin.

Disa poezi nga Maria Luisa Spaziani, te shkeputura nga libri "Poezia italiane e shek. XX", Tirane, 2004.
Ne PPT. Fotot jane marre ne interneti, muzika Nico - Desertshore - Le Petit Chevalier,
vetem arranxhimi i elementeve eshte imi.
link

Prej helmi dhe kurorash mjalti
Dëshirat rrëzohen përtokë
Si gjethe ngjyrëfrike
Mes flokëve të shpupurishur të natës
Fshihen sytë e mbyllur
Të një kujtimi gjoksndezur
I parfumosur për vdekje.

Të shohësh vdekjen që prej këtej
Ndoshta nuk quhet largpamësi
Po ç’rëndësi kanë fjalët
Unë arrij të shoh e kjo është shenjë
Se nëse këtu s’ka vend për mua
Atje lart do të ketë me siguri
Do të ketë një jastëk resh ku të fle
Bukuri për të cilat të ëndërroj
Buzëqeshje paqësore
Për gjërat që kanë gjetur sërish vetveten
Dhe dorën e padukshme të fatit
Që të mbyt me përkëdheli.

shpirtrat prishen shpenguar
erotizmit te netëve lakuriqe
që ndrrojnë gjini herë pas here

në kurmin e tyre janë gdhendur
fshehurazi jetëshkrime poetësh

akulli në kuba harmonia në sfera
yjet kanë zbritur poshtë
në sytë e një bufi të mplakur

mbi maja këpucësh balerine
vallëzojnë netët e zeza

shpirtrat prishen shpenguar
tani është arsyeja ajo
që mbulohet me gjethe

E zbrazët është rruga e gështenjave të egra
dhe s'ka një hije të vetme shëtitëse
vec ne të dy si statuja
mes një ajri që s'kapërdihet

Ndoshta një puthje mund t'i shpëtojë
gështenjat që bien e thyhen përtokë
ndoshta një puthje për hir të tyre
mund të na shpëtojë edhe ne

Jemi nën pemë dhe trungu na ndan
dhe gështenjat e egra vazhdojnë të bien
të thyhen nën këmbët tona
dhe s'ka muzikë më të mirë për tani

stinët nuk ndrrohen më
në shpirtin tim vjeshtak
shëtisin gjithmonë re
në qiellin e bërë gjak

nisin lojrat e stuhive
plot vërvitje gjethesh
vijnë dhe më rrethojn'
si ngrica buzëqeshjesh

me ngadal' rrjedh helmi
prej vrimës në zemër
nuk ka më heronj
të dobët në themër

ësht' koha kur urrehen
të tjerët dhe vetja
rëndësi ka kërkimi
por aspak gjetja

U linda
herët
në mëngjes.

Prandaj e urrej.

Darkave
vetëm darkave
i vjen liria
ëndërrimtarëve
i merr
i çon
s’ka rëndësi ku.

Diku.

Darkave
terri ushqen
shpërhap
erotikën misterioze
që shpirtrat
i prish
i shprish.

Darkave
jam fëmija
që rend pijshëm
për të shuar
sytë
xixëllues
të një bishe.

Darkave
vetëm darkave.